backgroundtop
Logo van deelleboog.nl
     facebook twitter  
banner
Label DeBlessure.nl
DE ELLEBOOG / KRAAKBEEN – OSTEOCHONDRITIS DISSECANS

<a href="http://adobe.com/go/getflashplayer"><img src="http://www.adobe.com/images/shared/download_buttons/get_flash_player.gif" alt="Get Adobe Flash player" /></a>

KRAAKBEEN – OSTEOCHONDRITIS DISSECANS (OCD)

 

Osteochondritis dissecans (OCD) is een kraakbeenaandoening van de elleboog. Het kraakbeen van de elleboog sterft langzaam af en kan hierdoor loslaten van het bot.

Symptomen Osteochondritis dissecans (OCD)

zeurende pijn aan de buitenzijde van de elleboog, toenemend bij belasting.

Onderzoek en diagnose Osteochondritis dissecans (OCD)

echografie, mri-scan

Conservatieve behandeling Osteochondritis dissecans (OCD)

rust en dus het aanpassen van de belasting en sportbeoefening

Operatieve behandeling Osteochondritis dissecans (OCD)

Een operatie is geïndiceerd bij:

- kinderen met een open groeischijf en een los kraakbeenfragment.

- volwassenen met een gesloten groeischijf en een intact of losgekomen kraakbeenfragment.

- bij personen waarbij de klachten zijn verergerd of blijvend zijn na conservatieve therapie.

 

 

Alle uiteinden van de drie onderdelen van het ellebooggewricht, de humerus (bovenarm), ulna (ellepijp) en de radius (spaakbeen), zijn bedekt met gewrichtskraakbeen. Gewrichtskraakbeen kan tot 6 mm dik zijn. In de elleboog is deze laag echter wat dunner. Dit kraakbeen is glimmend, wit en met name heel glad. Door deze gladheid kunnen de verschillende gewrichtsoppervlakken, zonder elkaar te beschadigen, langs elkaar heen bewegen. Het kraakbeen zorgt ervoor dat bewegingen gemakkelijker kunnen verlopen en het verwerkt de schokken op het gewricht.

 

 

Symptomen Osteochondritis dissecans (OCD)

 

Osteochondritis dissecans (OCD) is een kraakbeenaandoening van de elleboog. Het kraakbeen van de elleboog sterft langzaam af en kan hierdoor loslaten van het bot. Hierdoor verslechterd de kwaliteit van het onderliggende bot, waardoor er nog meer kraakbeen los kan laten. De elleboog bestaat uit verschillende gewrichten. Bij OCD is er meestal sprake van verslechtering van het kraakbeen van het humero-radiale gewricht, het gewricht tussen de bovenarm en het spaakbeen. De andere gewrichtsvlakken zijn minder vaak aangetast.

Deze aandoening komt vooral voor bij adolescenten en meer bij jongens dan bij meisjes.

 

De oorzaak is niet altijd duidelijk, maar meestal komt de aandoening voor bij sporters die een valgusgerelateerde sport beoefenen of een sport waarbij veel kracht op de elleboog komt. Denk hierbij aan tennis, baseball, turnen enz. naar alle waarschijnlijkheid gaat het om overbelasting na vaak repeterende bewegingen. Bij de meeste is er geen duidelijk ontstaansmoment bekend.

 

De aandoening bevat verschillende stadia.

Stadium 1: nog geen scheuren in het kraakbeen, wel verzwakking van het bot.

Stadium 2: scheuren in het kraakbeen.

Stadium 3: kraakbeen is volledig gescheurd.

Stadium 4: los kraakbeen fragment in het elleboog gewricht.

 

In de vroege stadia van deze aandoening is er vooral sprake van een zeurende pijn aan de laterale (buiten) zijde van de elleboog. De klachten nemen toe bij belasting en af bij rust.

In een verder stadium neemt de pijn toe en kan er sprake zijn van verminderde mobiliteit (met name naar de strekking toe), zwelling en een gevoelige elleboog. Soms voelt de elleboog ook instabiel. Als er sprake is van een blokkade van het gewricht en ernstige zwelling, bevindt de aandoening zich in een vergevorderd stadium.

De aandoening is bijna altijd zichtbaar de in de dominante arm van de patiënt, zelden komt deze aandoening aan twee kanten voor.

 

Onderzoek en diagnose Osteochondritis dissecans (OCD)

 

Er wordt begonnen met de inspectie, hierbij wordt er gekeken naar littekens, kneuzingen, spieratrofie enz. Vervolgend wordt er gepalpeerd om de gevoeligheid van het gewricht te bepalen en om te bekijken of er sprake is van crepitaties (knisperingen) in het gewricht. Vaak zijn er specifieke tests nodig om deze aandoening te diagnosticeren, er hoeft namelijk niet altijd sprake te zijn van zwelling of een bewegingsbeperking, zeker niet in het beginstadium van de aandoening. In een later stadium is er vaak een strekbeperking van 15-30 graden aanwezig. Een specifieke test is de radio-capitulaire compressie test. Hierbij moet de patiënt de arm strekken en de onderarm proneren en supineren (draaien), waarbij de onderzoeker op het humero-radiale gewricht duwt. Dit zorgt vaak voor pijn en crepitaties.

 

Verder worden er röntgen beelden gemaakt om het gewricht te bekijken. Ook door middel van een echografie kan vroegtijdig letsel opgespoord worden. De gouden standaard is echter een MRI. Hiermee kunnen losse fragmenten worden opgespoord en kan de aandoening in een nog vroeger stadium worden vastgesteld.

 

 

Conservatieve behandeling Osteochondritis dissecans (OCD)

 

De therapie is afhankelijk van het stadium. In de vroege stadia wordt er in eerste instantie conservatief behandeld. Vooral rust en dus het aanpassen van de belasting en sportbeoefening is belangrijk. Verder bestaat de behandeling uit: passief bewegen om de mobiliteit te behouden. Soms spalken om repetitieve stress op de structuren te voorkomen en lokaal anti-inflammatoire therapie.

Hierna moet er voor gezorgd worden dat de kracht weer terug komt en de stabiliteit weer optimaal wordt.

De activiteiten van voor de blessure kunnen gemiddeld na 4-6 maanden weer hervat worden.

 

 

Operatieve behandeling Osteochondritis dissecans (OCD)

 

Een operatie is geïndiceerd bij:

- kinderen met een open groeischijf en een los kraakbeenfragment.

- volwassenen met een gesloten groeischijf en een intact of losgekomen kraakbeenfragment.

- bij personen waarbij de klachten zijn verergerd of blijvend zijn na conservatieve therapie.

 

Ook de operatie techniek is weer afhankelijk van de mate van schade. Bij het eerste stadium, waarbij het kraakbeen nog wel aanwezig is, in zachte vorm, kan het licht worden opgeboord om de genezing te bevorderen. Bij stadium twee worden de losse stukken vastgezet, ook bij stadium 3 en vier als de stukken niet verplaatsbaar zijn worden deze gefixeerd. Als er sprake is van losse stukken kraakbeen worden deze verwijderd en wordt de microfractuur operatie toegepast. Hierbij worden kleine gaatjes geboord in het bot. Hierdoor komen stamcellen vrij, die zich ontwikkelen tot fibreus kraakbeen. Ook is het eventueel nog mogelijk om bot en kraakbeen van een andere plek in het lichaam te verplaatsen naar het defect.

 

Na de operatie is er vaak sprake van zwelling in de elleboog. Hierdoor kan de beweeglijkheid tijdelijk verminderd zijn. Direct na de operatie zal er een drukverband aangelegd worden. Dit verband moet 24 uur blijven zitten. Daarna zal de elleboog direct (passief) bewogen moeten worden. De eerste 6 weken mag de elleboog niet actief worden belast. Daarna moet er rustig, vaak in samenwerking met een fysiotherapeut, worden opgebouwd.

 

Over het algemeen zijn de resultaten van de operatie goed. Jongere patiënten herstellen vaak beter. Vroege diagnostiek en therapie leidt tot betere resultaten. In de meeste gevallen is normaal functioneren en sporthervatting mogelijk.

 

 


backgroundbottom
Bronvermelding | Algemene voorwaarden

Dit is een produkt van :
Logo JH Consultancy
© Copyright JH Consultancy 2014, All rights reserved
Webdesign by : FISHTANKMEDIA.NL